آزادنویسی چیست و چطور آزادنویسی کنیم؟ | چند پیشنهاد برای آزادنویسی

آزادنویسی چیست؟

آزادنویسی را شاید بتوان آسان‌ترین راه برای آغاز نویسندگی دانست. در واقع با آزادنویسی شما هر چه در ذهن خود دارید را بر روی کاغذ می‌نویسید یا تایپش می‌کنید و از این طریق خود را به نوشتن عادت می‌دهید.

برای شروع آزادنویسی نیاز نیست مقدار خاصی را در نظر بگیرید، می‌توانید هر چقدر که دوست دارید بنویسید، از ده کلمه گرفته تا ده هزار کلمه. و البته هیچ الزامی هم وجود ندارد به خود سخت‌گیر باشید و از همان اول زیاد بنویسید، می‌توانید با نوشتن روزانۀ 500 کلمه(چیزی حدود سه صفحه در دفتر) شروع کنید و بعد نوشتن‌تان را گسترش دهید یا اگر برای‌تان سخت است از مقدار کمتری شروع کنید.

شاید برای‌تان این سوال پیش بیاید که در آزادنویسی تا چه حد آزادانه بنویسیم؟

همانطور که از اسم این تمرین معلوم است باید کاملاً آزادانه و رها نوشت، به همان اندازه که دوست دارید. در آزادنویسی می‌توانید همانقدر رها باشید که یک پرندۀ در حال پرواز. گاهی مهم نیست به کجا پرواز می‌کنید مهم فقط پرواز کردن است.

شما می‌توانید مانند یک پرنده در هر طول و عرض جغرافیایی‌ای که دوست دارید پرواز کنید. می‌توانید از اهداف و زندگی‌تان بنویسید یا که خود را محاکمه کنید. می‌توانید فحش و ناسزا بنویسید یا اینکه کلمات‌تان را در جهت ستودن انسانی دیگر خرج کنید. در آزادنویسی شما باید در آسمان نوشته‌تان پرواز کنید و هیچ عبایی از اشتباه کردن یا مورد قضاوت قرار گرفتن نداشته باشید.

آزادنویسی خالی از اشتباه است، در آزادنویسی هر چه می‌نویسید تماماً تمرین بهترنویسی است.

بسیاری از پرندگان به جوجه‌های خود یاد نمی‌دهند که چگونه پرواز کنند بلکه اجازه می‌دهند که پرواز را تجربه کنند. قدم گذاشتن به دنیای نوشتن هم به این کار شباهت دارد. یعنی اگر شما خود را در مسیر نوشتن قرار ندهید، نمی‌توانید خوب بنویسید، حتی اگر هزاران کتاب هم درباره نوشتن خوانده باشید. پس شاید آزادنویسی بهترین و آسان‌ترین گزینه برای گام نهادن در این مسیر باشد.


نکاتی برای آزادنویسی:

1-به عقب بازنگردید:
اگر احساس کردید در میانۀ نوشت افسار متن‌تان را گم کرده‌اید برنگردید تا نوشتن را از سر بگیرید، هر چقدر هم که بی‌ربط نوشته باشید اهمیت ندارد چون آزادنویسی محل آزمون و خطاست و باید به خیال راحت به آن بپردازید.

2-در حین نوشتن ویرایش نکنید:
یکی از اصلی‌ترین آفات آزادنویسی و نوشتن تلاش برای ویرایش به طور هم‌زمان با نوشتن است. اگر سعی دارید ادبی‌ترین متن زندگی‌تان را در آزادنویسی بنویسید آن را آزادنویسی خطاب نکنید. برای ویرایش بهتر است پیش‌نویس کاملی داشته باشید، نه به این صورت که ده کلمه ده کلمه به بازنویسی بپردازید.
توقف برای ویرایش متن در آزادنویسی یعنی کشتن ایده‌هایی که با کلمات بعدی زاده می‌شدند.

3-نوشتن را متوقف نکنید:
سعی کنید دست‌تان را بر روی کاغذ (یا صفحه کلید) بگذارید و بی‌وقفه بنویسید. حقیقی‌ترین کلماتی که می‌توانید بنویسید کلماتی هستند که خودشان برای نوشته شدن می‌آیند نه کلماتی که شما انتخاب می‌کنید. اگر برای نوشتن مکث کنید و به دنبال خط‌کش و انتخاب کلمه برای آرایش کردن متن‌تان باشید خلاقیت را در خود می‌کشید.

4-سانسور نکنید:
اینکه در آزادنویسی خودتان را سانسور کنید و حقیقی نباشید شبیه به این است که در اتاقی تاریک و تنها جلوی فکرتان را بگیرید و اجازۀ آزادانه فکر کردن را هم به خود ندهید.
نوشته‌ای که در آزادنویسی شکل می‌گیرد باید همانطور باشد که تفکرات انسان در تنهایی.
این را به یاد داشته باشید که در آزادنویسی هیچ نیازی به سخت‌گیری و سانسور کردن وجود ندارد. شما می‌توانید از خصوصی‌ترین مسائل خود بنویسید بدون ذره‌ای اضطراب و نگرانی از بابت آن، چون که هیچ نیازی به انتشار آزادنویسی‌هایتان وجود ندارد و این کار شما را در معرض قضاوت هم قرار نمی‌دهد.

5-به زبان نوشتار بنویسید:
سعی کنید همیشه به زبان نوشتار بنویسید.
نویسنده باید به زبان نوشتار بنویسد، زبان گفتار مخصوص سخنرانان است.
اگر نتوانید خود را به زبان نوشتار عادت دهید این خطر تهدیدتان می‌کند که محتوای خوبتان بخاطر زبان و بیان بد از دست برود.

آزادنویسی را جدی بگیرید. اگر خوب آزادنویسی نکنید، نمی‌توانید در هدفمند نویسی هم به خوبی ظاهر شوید. زیرا شما در آزادنویسی از هیچ نقشه‌ای پیروی نمی‌کنید اما برای تولید محتوای جدی و از پیش تعیین شده به پیروی از نقشه نیازمندید و این کار را برای‌تان سخت‌تر می‌کند.

5 پیشنهاد برای آزادنویسی:

1-از آزادنویسی می‌توانید در آغاز روز برای گرم کردن قلم‌تان استفاده کنید و درباره نقشه‌هایتان برای ادامه روز حرف بزنید.

2-می‌توانید آخر شب‌ها گزارشی از روز را در قالب آزادنویسی بگنجانید. ویژگی خاصی که این سبک از آزادنویسی دارد این است که می‌تواند شما را در روایت کردن یاری کند. اگر این کار را به طور مداوم انجام دهید کم‌کم به ارزنده‌تر شدن سبک روایی‌تان منجر می‌شود و این برای داستان‌نویسی بسیار مفید و حائز اهمیت است.

3-آزادنویسیِ هذیان‌وار را پیش بگیرید. در این سبک از آزادنویسی می‌توانید چارچوب‌ها را رها کرده و به هر مسئله‌ای خارج از نوبت بپردازید و در حالتی دیگر می‌توانید از قیدوبند این دنیا رها شوید و از چیزهای آن دنیایی بنویسید.
نوشتن به صورت هذیان را اگر جدی بگیرید می‌تواند منجر به مهارت شما در روایت کردن به شیوه جریان سیال ذهن شود و می‌توانید از آن به طور درخشانی در داستان یا حتی شعر هم استفاده کنید.

4-نوشته‌تان را خطاب به خود بنویسید و تمام حرف‌هایتان را همانطور که اگر با خود حرف می‌زدید بر کاغذ بیاورید. آزادنویسی به شیوه گفتگو با خود می‌تواند ویژگی‌های نویی از شما را نشان‌تان دهد.

5-نوشته‌تان را در قالب نامه‌ای به یک نفر دیگر بنویسد، برای کسی که حتی می‌تواند خیالی باشد. از دغدغه‌هایتان بگویید، از فعالیت‌هایی که دارید و از غم و غصه و شادی‌ها.
فرد خاطی را کسی تصور کنید که انگار با او همانطور می‌توانید صحبت کنید که با خود، اینطوری نوشتن برای‌تان ساده‌تر می‌شود چون زبان بیان را به طور کامل می‌شناسید و راحت‌تر می‌توانید از سانسور کردن خود بپرهیزید.


می‌توانید حاصل یکی از آزادنویسی‌های من را ببینید: کلمۀ سال، تداوم

10 thoughts on “آزادنویسی چیست و چطور آزادنویسی کنیم؟ | چند پیشنهاد برای آزادنویسی

    1. من اطلاع زیادی ندارم حقیقتش. مطالب زیادی هست دربارۀ افزایش سئوی سایت که می‌تونید مطالعه کنید.
      اما من بیشتر سعی کردم از طریق بازنویسی‌های مکرر و به روزرسانی محتوای قدیمی سایت این کار رو انجام بدم و لینک دادن‌های داخلی.
      فکر می‌کنم استفاده از کلیدواژه‌ها و تکرارش در متن‌های مختلف هم تاثیرگذار باشه. یک نکته دیگه هم هست که تاثیرگذاره، اینکه در کنار محتوای متنی از محتوای تصویری مانند عکس نوشته‌ها هم استفاده کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *