آلبر کامو (3)

«تنها عظمت انسانی در مبارزه با نیروهایی است که برای نابودی انسان قد علم می‌کنند. امروز نباید به دنبال خوشبختی باشیم، ما بیش از آن به عظمتی در ناامیدی نیاز داریم.»

آلبر کامو


شاید بشود گفت مسئله‌ی اصلی امیدوار بودن یا ناامیدی نیست، امر مهم پیوستگیِ تلاش آدمی در جهت رسیدن به عظمت انسانی است، در تبدیل شدن به بهترینِ خود.

به‌واقع تلاش است که انسان را شکل می‌دهد. آدم همان چیزی‌ست که ارزشمند می‌شماردش و برایش تلاش می‌کند.

 

حتی بخشی از مسیر رسیدن به کمال، صرفا همان تلاشی است که برایش انجام می‌شود، فارغ از هر نتیجه‌ای. یعنی حتی اگر ناامیدی‌ای هم وجود داشته باشد سلاح به جنگ رفتن با او تلاش است. اما نه تلاش برای کسی شدن و فریب دادن خود با جایگاهی خاص، بلکه تلاش برای دستیابی به نسخهٔ ایده‌آل خود.

 

می‌شود گفت پیروزی بزرگ انسان در جنگ با خودش است که عایدش می‌شود، در عصیان با نیروی ضدانسانی‌ای که مشوق هیچ کاری نکردن و بیهوده زیستن است. و انسان به شرطی به عظمتش دسترسی می‌یابد که در برابر این نیرو سرکشی کند و بر او چیره شود.

 

در نهایت چیزی که انسان باید به خود گوشزد کند و به‌خاطر بسپارد، این است که کنکاش کند و در تکاپو باشد. وجود انسان اگر هم معنایی داشته باشد در کاری است که انجام می‌دهد، چه در اوج امیدواری و چه با ناامیدی مطلق. همواره مهم‌ترین، یک چیز است: دائما تلاش کردن.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *