آچمز | شطرنج | زندگی

آچمز وضعیتی در بازی شطرنج است که در آن یکی از مهره‌ها که «مهرهٔ آچمز» نامیده می‌شود مجبور است برای دفاع از یک مهره یا خانهٔ ارزشمند در جای خود میخکوب شود. آچمز کردن تاکتیکی مؤثر برای ایجاد محدودیت در توانایی جابجایی سوارهای حریف است.
آچمز عبارتی است ترکی به معنی «باز نمی‌شود» یا به طور ساده‌تر «مسدود» یا «میخکوب».(+)


احتمالا اگر شطرنج بازی کرده باشید به خوبی با آچمز شدن آشنایی دارید و اگر بخش‌هایی از شطرنج را به زندگی تعمیم داده باشید به خوبی پی می‌برید که بسیار پیش آمده آچمز شوید. نمونۀ بارزش زمانی است که قید علاقه‌تان را بخاطر امنیت شغلی و چیزهایی از این قبیل می‌زنید و بسی مثال دیگر.

اولش که شطرنج بازی می‌کردم سربازها را انگار که آشغال باشند، اصلا کاری به کارشان نداشتم اما بعد فهمیدم نصف آچمز شدن‌ها و باخت‌هایم از بابت بد بازی کردن با سربازهایم است.

در شطرنج یک شروع بد با مهره‌ای اشتباه می‌تواند منجر به از دست دادن مهر‌های ارزشمندی شود و حتی شما را یک بازنده می‌کند.

فکر می‌کنم سربازها در زندگی ما کارهای کوچکی هستند که انجام می‌دهیم و تمام این حرکات برای پیروزی شاه بازی که ما هستیم انجام می‌شود.

شما نمی‌توانید شطرنج‌باز خوبی باشید اگر بازی با پیاده‌ها را خوب انجام ندهید. نمی‌توانید سربازی که تکان نخورده را وزیر کنید و یک سرباز بدتان می‌تواند به خطرناکی یک سرباز خوب برای دشمن باشد.

این را به یاد داشته باشید که یک سرباز اگر خوب حرکت کند، می‌تواند وزیر شود.

سربازها چک‌های سفید امضایی هستند که اگر خوب بازی کنید با وزیر پاس می‌شوند.

پس هیچوقت حتی کوچک‌ترین کارهای‌تان را هم بی‌ارزش نشمارید. چه بسا سربازهایی که منجر به باخت شده‌اند و چه سربازهایی که تا آخرین ردیف رفته‌اند و وزیر شده برگشته‌اند.

اصلا اگر به جنگ هم فکر کنید، سربازها بوده‌اند که کار اساسی را کرده‌اند نه فرمانده‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *