استراحت بهتر

این روزها به یک شیوۀ جدید استراحت می‌کنم. قبلا اینطور بود که از پای کامپیوتر و کتاب بلند می‌شدم و می‌رفتم توی اینستاگرام، اما چیزی که فهمیدم این بود که اید نشود این را استراحت محسوب کرد. در واقع وقتی به کاری شبیه به اینستاگرام‌گردی مشغول شوی ذهنت خستگی‌اش از بین نمی‌رود و حتی در اثر رگبار اطلاعاتی و شدت زیاد پیام‌ها خسته‌تر هم می‌شود. البته بحث تنها سر اینستاگرام نیست، تلویزیون دیدن یا هر رسانۀ دیگری هم می‌تواند همینطور باشد.

دو راهکار برای خودم عیین کرده‌ام که هم مفید واقع شده‌اند و هم لذتبخش. بعد از فعالیت‌های طولانی به پیاده‌روی می‌روم و بعد از فعالیت‌های کوتاه مدت دراز می‌کشم و موسیقی بیکلام یا پادکست گوش می‌دهم. اما تاکیدم بر این است که پادکست آموزشی نباشد، بیشتر جنبۀ تفریح داشته باشد، بیشتر حال خوب داشته باشد. در واقع چیزی گوش می‌دهم که ذهن مجبور به تجزیه و تحلیلش نشود، حالا می‌تواند یک داستان کوتاه باشد یا پادکستی از دیالوگ‌باکس.

اما چرا معتقدم که بهتر است بعد از فعالیت‌های طولانی مدت به پیاده‌روی رفت؟

به‌نظرم خستگی‌ای که از فعالیت‌های طولانی مدت در جان آدم می‌نشیند تنها یک خستگی روحی نیس بلکه خستگی جسمی هم هست. در پیاده‌روی هم آدم به هر دو وجه وجودی‌اش توجه می‌کند، یعنی هم موجب طراوت روح می‌شود و هم شادابی بدن.

چیزی که من متوجه شده‌ام این است که بهتر است استراحت‌ها به همین‌گونه باشند. چیزهایی که ذهن را به کنکاش وادار نکنند بلکه باعث لذتش شوند. چیزهای ساده‌ای مثل پادکست، موسیقی خوب، پیاده‌روی، خط‌خطی کردن یک کاغذ با عنوان نقاشی و هر چیز دیگری که دوست دارید، اما ذهن را به ساخت و پرداخت مشغول نکنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *