اطرافیان مهم‌اند چون…

من کلا آدم کم‌حرفی‌ام. شاید بشود گفت خیلی کم‌حرف. حتی در جمع‌های خانوادگی هم محدود دفعاتی پیش می‌آید که درست‌وحسابی حرف بزنم. اما امروز توی کلاس چیزی حدود یک ساعت حرف زدم.

کلاس که می‌گویم بحثم کلاس‌های نویسندگی‌ست، کلاسی که بر این باورم از مفیدترین‌های زندگی‌ام بوده. اما اینکه چه شد شروع کردم به حرف زدن فقط بخشی‌ش مربوط به من است و شاید نقش مکل من تمام دیگر افراد کلاس بودند.

همینطور بحث از خودمان آمد وسط، کمی از خودمان گفتیم، کمی خنده، کمی نرمی و کمی هم مهیا شدن شرایط مورد نظر و بعد شروع کردم به حرف زدن و کلاس را درست از همان لحظه‌ای که تمام شد تا یک ساعت بعدترش ادامه‌دار کردم.

حالا این افتخار نیست که یک کلاس را با وراجی کش‌دار کنی اما اینکه طلسمت شکسته شود حس خوبی‌ست.

این جمع برای من عواید دیگری هم که دارد، مثلا حس خوب نوشتن است. به یقین می‌شود گفت در خیلی از روزهایی که واقعا نوشتن آن گزینۀ مناسب‌تر نبوده است برایم، این کلاس از نو ان را به صدر برگردانده. چرا؟ چون در میان کسانی قرار می‌گیرم که هم‌دغدغه و شاید هم هم‌عقیده‌ایم.

تاثیر یک جمع می‌تواند همینقدر باشد. اینقدر که از ساکت‌ترین به پرحرف‌ترین تبدیل‌تان کند و آنقدر که در روزهای سخت نوشتاری به مقدار زیادی برای‌تان کلمات مناسب نوشتن جور کند.

جیم‌ران معتقد است که: شما میانگین ۵ نفری هستید که بیشترین وقتتان را با آن‌ها می‌گذرانید.

حالا اگر ارتباطتان با آنها حفظ و تکرار شود این پنج نفر علاوه بر تاثیرات لحظه‌ای می‌توانند در شما تاثیرات پایداری هم ایجاد کنند. شاید این جمع من را سخنران و نویسندۀ بهتری کند، حداقل برای یک لحظه. پس بهتر این است که هر آدمی که در اطراف‌مان است را به خوبی انتخاب کنیم تا پنج نفر نزدیک‌مان بهترین‌ها باشند تا خودمان هم به بهترین نسخه خود نزدیک شویم.

4 thoughts on “اطرافیان مهم‌اند چون…

  1. سلام خدمت اباصالح
    به سختی مشتاقم منو به کلاس تون دعوت کنید
    البته اگه امکانش هست و میشه کاریش کرد
    خیلی خوب میشه ان شا الله اگه در یک فضای نوشتن دوباره همو ببنیم و خودم شخصا با افراد نو ، افکار نو و ایده های جدید اشنا بشم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *