بی‌وقتی یا بی‌دقتی؟

این پست را دارم با تاخیر منتشر می‌کنم. هم‌زمان با اینکه دارم کلماتش را پشت هم ردیف می‌کنم تا حرفم را ب معرض بگذارم به این فکر می‌کنم که دلیل این تاخیر چه می‌تواند باشد؟

خیلی از مواقع وقت بسیار کم است اما این را به خوبی دانسته‌ام که وقت هیچوقت آنقدر کم نیست که نشود حداقل یک جمله قصار هم که شده در سایتت منتشر کنی. یعنی همین اول می‌فهمم که نداشتن وقت بهانه است و تقریبا اینطوری است که در تمام مدتی که وقت دارد از بابت تعمتی ناروا شلاق می‌خورد بی‌دقتی که مقصر اصلی است گوشه‌ای نشسته و به کارش ادامه می‌دهد.

اگر برنامۀ دقیقی برای روزهایمان نداشته باشیم به قطع نمی‌توانیم حتی برای انتشار یک جمله در سایت هم وقتی گیر بیاوریم و به خوبی می‌دانم این تاخیر از بابت این است که در یک روز ساعت خوابم عوض شد، پیاده‌روی نرفتم، کتاب خواندنم به مقدار خیلی زیادی کاهش یافت و ورودی مفید ذهنم تقریبا هیچ بود و همۀ این‌ها از یک چیز ریشه می‌گیرد: بی‌دقتی.

بی‌دقتی انسان نسبت به آنچه که انجام می‌دهد اولین پیامد خود را با کمبود زمان نشان می‌دهد و دائما فکر می‌کنیم وقت رو به اتمام است در حالی که هیچ کار نکرده‌ایم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *