تمرینی برای نوشتن | ایده‌های تکراری، حرف‌های نو

«حرفی نیست که دربارۀ آن نزده باشند. از ستایش تا نکوهش. از بازماندۀ دوران کودکی بشر تا رسیدن به دوران بلوغ. از این که گمراه‌کننده است تا این که نجاتبخش. از محو شدن در فلسفه تا جانشین فلسفه شدن. از پدره بر حقیقت انداختن تا پرده از حقیقت برداشتن. از فرزند الهام بودن تا فرزند بازی به زبان.»

ضیاء موحد | مقدمۀ گزینه اشعار ضیاء موحد


این‌ها کلمات آغازین یک کتاب بودند، کلماتی که هر نویسنده‌ای باید اول تمام نوشته‌هایش بنویسد و اول همۀ کتاب‌هایش مقدمه کند.

نویسنده اگر به این امید بیاید که ایدۀ نوشته نشده‌ای را بنویسد دیگر وقتی برای نوشتن ندارد، تمام وقتش برای یافتن آن ایدۀ شگفت‌انگیز که هیچکس تا به حال قادر به کشفش نبوده از دست می‌رود.

من الان دارم ادامۀ ایدۀ ضیاء موحد را می‌نویسم. این ایده صاحبان دیگری هم دارد. باور کنید نیمی از نویسنده‌های جهان حتی اگر از گفتن این حرف که نمی‌دانند از چه بنویسند خجالت کشیده‌اند حداقل در پنهان نوشته‌هایشان گفته‌اند که همه چیز نوشته شده است و نمی‌دانند از چه بنویسند.

نویسندگی یک کار تکراری است که هر بار نوتر می‌شود. رسیدن به زبانی نو تنها از این طریق حاصل می‌شود که ایده‌های کهنه را چکش‌کاری کنید.

یکی از تمرین‌هایی که می‌تواند برای شروع نوشتن مفید باشد این است که ایدۀ من را بردارید و به زبان خودتان بنویسید، می‌توانید پیرمرد و دریا را به قلم خودتان بنویسید یا از زبان شاملو به آیدا بنویسید تا که حرف‌های نویی که دارید از جلد حرف‌های قدیمی بیرون بزنند و نویسنده شدن‌تان هویدا شود.

اما امر مهم در نوشتن این است که بنویسید. مهم نیست ایده دارید یا نه، مهم نیست ایده‌تان بکر است یا نه و حتی تکراری بودنش هم مهم نیست. در نویسندگی نفسِ نوشتن است که مهم است و تنها نوشتن نوشته را نو می‌کند و ایده‌ها همه تکراری است.

2 thoughts on “تمرینی برای نوشتن | ایده‌های تکراری، حرف‌های نو

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *