توقعت را بالا ببر

این را نمی‌دانم اولین بار از چه کسی و در چه زمانی شنیدم اما سال‌های دیر و درازیست که بیخ گوشم تکرار می‌شود و البته تکرارش را هم دوست دارم.

«همیشه توقعت را بالا ببر و برای بیشترین حد تلاش کن تا در بدترین شرایط به حداقل‌ها دست یابی.»

البته هیچکس اینقدر اتو کشیده و مرتب این را به من نگفت اما لب‌کلام همه همین بود که باید برای نهایت نقشه کشید تا به اندک مقداری هم که شده دست یابی.

حالا همه می‌دانند زندگی آنقدری که باید عادلانه نیست، یا شاید بدتر از آن، زندگی اصلا عادلانه نیست. من معتقد نیستم که هر کسی به سزای اعمالش می‌رسد و به نظرم شما هم نباشید. اگر به من باشد فکر می‌کنم اینجا که هستم جایگاه حقیقی‌ام نیست و اگر به شما هم باشد یحتمل راجع به خود همینطور فکر می‌کنید. و همین است که من را به تکرار چندبارۀ جملۀ بالا وادار می‌کند.

«همیشه توقعت را بالا ببر و برای بیشترین حد تلاش کن تا در بدترین شرایط به حداقل‌ها دست یابی.»

این ناعادلانگی خواسته یا ناخواسته برای ما هم اعمال شده و فکر می‌کنم همین اهمیت تلاش را بیتشر می‌کند. یعنی همگی مجبوریم بیش از انکه لازم است تلاش کنیم تا که شاید به چیزی که حق‌مان است برسیم، یا که شاید به کمتر از آن. این قانون زندگی‌ست.

2 thoughts on “توقعت را بالا ببر

  1. نمی‌دونم کی بود که بهم گفت بدترین شرایطو در نظر بگیر که اگه همون شد که شد و براش آماده‌ای، اگر هم بالاتر شد که چه بهتر. به نظر تسکین خوبی بود. یه اعترافی بکنم: وقتی کنکوری بودم می‌گفتم تهش پیام نور یا غیر انتفاعی می‌شه. ولی حقیقتاً نمی‌خواستم به این گزینه‌ها برسم. به هر حال سهمم شد پیام نور و دردناک‌ترش می‌دونی چی بود؟ سال قبلش برای کاری رفته بودم به اون دانشگاه و گفتم عمراً اگه بیام اینجا ولی دقیقاً شدم دانشجوی همونجا:)) البته هدف گذاریمم اشتباه بود کلی انرژی کائنات فرستادم به سمت دانشگاهی که دوست داشتم توش قبول بشم غافل از اینکه واسه اون رشته اصلاً پذیرش کارشناسی نداشت:/
    هدف گذاری واقعاً سخته. خصوصاً تو مواردی که بخش زیادی از کنترل موقعیت دستت نیست. ولی خب این در نظر گرفتن بدترین شرایط برای مواجهه با ترس‌ها شیوۀ خوبیه. البته به شرطی که برخلاف من بشینی و براش راه حل‌های پیش‌فرض طرح کنی که اگه اتفاق افتاد چه باید کرد؟
    درمورد این بالا بردن توقع فقط باید حواسمون باشه که ایده آلمون خیلی از خودمون فاصله نداشته باشه. اگه تصویر نهایی که از خودمون داریم از الانمون خیلی دوره بهتره به چندتا گام تبدیلش کنیم و هربار یه گام نزدیک بشیم. بدترین حالت سرخوردگی و فشار روانی وقتیه که هرچی زور میزنی به تصویر ایده آلت نمی‌رسی.
    اما به هر حال بله. تصویر و توقعی که از سطح الانمون بالاتره انگیزه رو برای ادامه دادن بیشتر می‌کنه. یه چالش میشه برای سخت‌تر و بیشتر تلاش کردن.
    کامنتم از پست هم طولانی‌تر شد:))

    1. ممنوووون. خیلی خوب گفتید واقعا و این کامنت هم برای من بخشی از پست شد انگار.
      واقعا هدف‌گذاری خیلی مهمه و عقلانی بودنش هم مهمه تا که خودمون رو به فنا ندیم.
      بازم ممنون.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *