درد اجباری است، رنج کشیدن اختیاری است

این روزها سعی بر این دارم که ورزش را بیش از پیش در زندگی‌ام جا بیاندازم و همین منجر شد با کنجکاوی به کتابی از موراکامی سرک بکشم و تکه‌ای جالب توجه دیدم که بهتر دانستم به اشتراکش بگذارم.


«یکی از دوندگان از مانترایی سخن به میان آورده بود که از برادر بزرگ‌ترش _او هم دونده_ شنیده بود و از ابتدای کار دوندگی آن را به کار بسته بود. مانترا این بود: «درد اجباری است، رنج کشیدن اختیاری است.» قضیه را می‌توان به این صورت مطرح کرد که آدم حین دویدن کم‌کم به فکر می‌افتد که «کار عذاب‌آوری است. دیگر نمی‌توانم ادامه بدهم.» در آن صورت، بخش عذاب‌آور آن یک واقعیت اجتناب‌ناپذیر و قطعی است ولی ادامه دادن یا ندادن آن اختیاری است و به خود دونده بستگی دارد که چه تصمیمی بگیرد. مهم‌ترین وجه ماراتن در همین نکته خلاصه می‌شود.»

 

از دو که حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم / هاروکی موراکامی

 

4 thoughts on “درد اجباری است، رنج کشیدن اختیاری است

  1. پس یعنی درد هست این انتخاب توئه که چه تاثیری داشته باشه. فکر کنم توی کتاب اوضاع خیلی خراب است بود که یه همچین چیزی خوندم. درباره بودایی ها بود که با ریاضت کشیدن درکشون از درد انگاری متفاوت میشه. همون درد رو حس می کننن که ما حس می کنیم ولی عکس العمل اونا متفاوته انگاری که دردی نداره براشون. درد هست ولی اونا یه جور دیگه پردازشش می کنن.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *