در ستایش همبستگی

«یک دست، دست دیگر را می‌شوید و آن دست، صورت را.»

این جمله از کتاب بینایی ژوزه ساراماگو بود، جمله‌ای معمولی در خلال زندگی غیرمعمولیِ یک فرد و جامعه که نشان از تاثیرِ وحدت و همبستگی دارد.
تمام زندگی بشر از نقطۀ آغاز تا به اینجا نشان از همبستگی‌هایی دارد که تنها راه بقا بوده‌اند. همبستگی برای شکار یک حیوان عظیم‌الجثه تا که از مردن در گرسنگی جلوگیری کنند، همبستگی در برابر پاندمی‌های فراوانی که به هیچکس رحم نمی‌کنند و ده‌ها مثال دیگر.
یک جامعه درست به مانند بدن آدمی‌ست، همۀ اعضای آن با یکدیگر مرتبطند و کوچک‌ترین نقصی می‌تواند بزرگ‌ترین مشکلات را ایجاد کند، چیزی شبیه به رشد بیش از معمول یک سلول در بدن که می‌تواند منجر به سرطان شود.
در مثالی دیگر می‌توان همبستگی را چیزی شبیه به انگشتان یک دست دانست و اگر تمامی اقشار جامعه به یاری یکدیگر نشتابند هیچوقت این دست به طور کامل مشت نمی‌شود.

چرا شما اولین کسی نباشید که به کمک دیگری می‌شتابد؟ جامعه را «من»هایی می‌سازند که «ما» شده‌اند پس به اولین کسی که نیازمند بود کمک کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *