من یا کائنات؟ مقصر کدام است؟

از اولین ساعت روز که بیدار شدم چهار اتفاق مسخره و حال بهم‌زن پشت سر هم رخ داد.

اول اینکه آب رفت توی میکروفون گوشی‌ام.

دوم اینکه برنامۀ امتحانی مدرسه را اشتباه برایم فرستاده بودند و برای امتحان زبان انگلیسی از خواب بیدار شده بودم که با فنون‌ادبی غافل‌گیر شدم.

سوم این بود که وسط امتحان بودم و ماشین زباله جمع‌کن آمد و آشغال‌های ما ماند برای خودمان تا که فکری دیگر کنیم برای‌شان.

و چهارمی این بود که رفتم توی کوچه و در خانه بسته شد و هیچکس داخل خانه نبود و خودم هم کلید نداشتم.

تمامی این چهار اتفاق در عرض دو ساعت رخ داد و فکر نمی‌کنم نیازی باشد از حس آن لحظه‌ام چیزی بگویم. زمین و زمان فحش‌هایی را به گوش شنیدند که به کَر بودن فکر کردند.

اولش تمام کائنات را بردم زیر سوال که ببین چقدر مسخره‌اید و آخرش که الان باشد به این نتیجه رسیدم هر چهار اتفاق نه از صدقه سری کائنات بلکه از بابت کارهای خودم است که رخ دادند یا حداقل در همه‌شان شریکم.

آب ریختن در میکروفون گوشی اینگونه رخ داد که موبایل را دقیقا گذاشتم همان جایی که نباید و همان اتفاقی که نباید رخ می‌داد رخ داد.

قاطی کردن زمان امتحانات هم نصفانصف است تقصیرش. مدرسه چهار بار برنامه را عوض کرد و برنامۀ جدید داد و برنامۀ من همان برنامۀ یکی مانده به آخری بود و جا ماندنم از به روزرسانی‌‌های پیاپی منجر به این شد که چنان سوری بخورم.

آشغال‌های جا مانده در خانه هم بر این دلیل استوارند که ماشین زباله جمع‌کن درست زمانی آمد که من وسط یک شوک از امتحانی بودم که هر چه نگاه سوال‌هایش می‌کردم نامفهوم‌تر می‌شدند.

اما چهارمی… چهارمی سر تا پا تقصیر خودم بود و طوری تقاصش را پس دادم که دیگر از این اشتباهات نمی‌کنم. در روزی که باد می‌آید در را باز گذاشتن و بدون کلید روانۀ کوچه شدن بدون اینکه هیچکس هم به عنوان پشتوانه در خانه باشد تا اگر به احتمال یک درصد در بسته شد، بیاید در را برایت باز کند دیوانگی محض است. که من انجامش دادم.

دیوار خانه‌مان را چهار پنج ماهی می‌شود که کشاندیمش بالا و رسیدن به ارتفاعش کار حقیقتاً سختی است و منی که ترس از ارتفاع دارم به قطع جرعت بالا رفتن از آن را به این راحتی‌ها ندارم.
از دیوار خانۀ همسایه‌مان که نیمه‌ساز است رفتم روی سقف خانه‌شان و بعد رفتم روی سقف خودمان و آن ارتفاع بیشتر ترساندم و سه سوت جیم شدم پایین.
آخرش هم به این مجبور شدم که بروم از جلوی خانۀ همسایه‌ها گداییِ بلوک کنم و مرتفع‌شان کنم بر دیوار خانه تا که قدم برسد خودم را بر آن بالا بکشم و بعد بپرم توی خانه که در آن گرمای مسخرۀ دم ظهر با دیوار گرمی که دست را می‌سوزاند حقیقتاً کار طاقت‌فرسایی بود.

حالا این همه را گفتم که چه شود؟

خواستم بگویم که هیچ چیزی در این جهان تمام تقصیر خدا، کائنات یا هر آنچه که اسمش را می‌نامید، نیست.

ریختن قطره‌ای آب شاید تقصیر خودمان نباشد اما جایی که موبایل‌مان را می‌گذاریم به اخیار خودمان است.

اینکه مدرسه گند بزند با شیوۀ برنامه‌ریزی‌اش تقصیر تو نیست اما اینکه پیگیر بی‌ثباتی‌اش برای جلوگیری از به فنا نرفتن نباشی تقصیر خودت است.

آشغال‌ها با بی‌توجهی خودت در زندگی می‌مانند و باد مخالف همیشه می‌آید و درهای زیادی را می‌بندد اما مهم این است که همیشه کلیدمان را به همراه خود داشته باشیم.

همین.

2 thoughts on “من یا کائنات؟ مقصر کدام است؟

  1. گاهی اوقات اونقدر یه اتفاق ما رو عصبانی می کنه که دنبال کسی می گردیم که از دستش عصبانی باشیم. و چه کسی بهتر از کائنات و روزگار.و این خیلی بهتر از اینه که تقصیر رو گردن عزیزان و اطرافیانمون بندازیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *