چرا باید نمایشنامه بخوانیم؟

این روزها بیشتر نمایشنامه می‌خوانم، نه اینکه دائما مشغول به نمایشنامه خواندن باشم اما بیش از پیش شده است. بنا به سه دلیل:

1-خواندن نمایشنامه ساده است. نمایشنامه مجمع دیالوگ‌واری است که انسان را همانطور با خود همراه می‌کند که در روزمره‌هایش با گفتار دیگران همراه می‌شود؛ ساده و درک‌پذیر.

2-برای یادگیری دیالوگ‌نویسی. برای من بهترین دریچه برای یادگیری همین است، اینکه عینیت یک چیز را لمس کنم. اگر بگویند دیالوگ خوب آن است که فلان‌چیز را با فلان‌چیز جمع ببندی و تحویل دهی من نمی‌‍فهممش، برای من چیزی درک‌پذیر است که تا حد ممکن به قالب انسانی در آمده باشد.

3-نمایشنامه‌ها جایی هستند که خرد نویسندگان به صورتی بی‌واسطه و همانطور مستقیم که در مکالمات خودشان بروز پیدا می‌کند، بروز پیدا کرده است. این صرفا به این معنا نیست که هر نمایشنامه در واقع همان شخصیت نویسنده است بلکه منظور این است که بخشی از عقاید، هنگامی که در قالب نمایشنامه و دیالوگ در می‌ایند درک‌پذیر و انسانی‌ترند.


پیشنهاد می‌کنم نماینامۀ «شب‌به‌خیر جناب کنت و کاکاتوس» از اکبر رادی را بخوانید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *