چرا باید پیوسته تلاش کنیم؟

«چنان‌چه فشار به مدت چند روز قطع شود عضلات به طور خودکار نتیجه‌گیری می‌کنند که نیازی به کار سخت نیست و بنابراین ظرفیت‌های خود را پایین می‌آورند. آنها شباهت آشکاری با حیوانات دارند و نمی‌خواهند تا جای ممکن بر خود سخت بگیرند. اگر هم فشار مربوطه را نامناسب بیابند از کار دست می‌کشند و برنامه‌های آن را از ذهن خود به به‌کلی پاک می‌کنند. اگر بخواهید این برنامه را در حافظه‌شان دوباره به کار بیاندازید چاره‌ای ندارید جز آنکه آن را مجدداً از ابتدا شروع کنید.»


این بخشی از کتاب «از دو که حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم» از هاروکی موراکامی است که در آن به شرح چگونگی دویدن و نوشتنش پرداخته است.

احتمالا هر کسی این را به خوبی می‌داند که شروع ورزش چقدر می‌تواند کار سختی باشد، به خصوص اگر دچار گرفتگی عضلات شوید. اما چیزی که کار را آسان‌تر می‌کند مداومت در تمرین و عادت به شرایط است.

یادم است قدیم‌ها کتابی داشتم به اسم لطیفه‌های قهقهه‌دار و این هم یکی از جوک‌هایی است که در آن بود:
یک روز غضنفر می‌رود باشگاه بدنسازی و از مربی شرایط را می‌پرسد و وقتی مربی می‌گوید دو هفتۀ اول عضلاتت می‌بندند غضنفر می‌گوید پس من از هفتۀ سوم می‌آیم.

اما این جوک حقیقتاً بی‌مزه را به این دلیل گفتم که بگویم فرار کردن از کار و خواستن اینکه به نتیجه‌ای مطلوب برسید دقیقاً عین همین جوک است، فقط شاید با خودتان بگویید چه بی‌مزه و به آن پوزخند بزنید.

چیزی که قطعی است این است که برای رسیدن به یک مقصد باید پیوسته در حال طی کردن مسیر باشید.
مدامی که دست از تلاش بکشید دارید خود را از شتابی که داشتید دور می‌کنید و درست مثل یک ماشین طول می‌کشد تا بتوانید از نو به بالاترین سرعت خود برسید.

چیزی که اهمیت دارد این است که شما دائماً باید در تلاش و تکاپو باشید و هدف‌تان در وهلۀ اول ایجاد یک پیوستگی در عمل باشد و هدف دوم خود را رسیدن به مقصدی از طریق این پیوستگی قرار دهید.

به اعتقاد من این امر شباهت زیادی به کشیدن کش دارد. تا زمانی که کش در حال حرکت است مسیرش رو به جلو است اما همین که از ادامه دادن رها می‌شود به نقطۀ اول و رو به عقب بازمی‌گردد. تنها راهی که می‌توانید که کش را از بازگشت به عقب بازدارید این است که آن را به مقصد بعد برسانید و به هدف‌تان که نقش یک میخ را بازی می‌کند بیاویزیدش.

حرفی که موراکامی در سراسر کتاب به تکرار آن نشسته و بر آن تاکید دارد این است که اگر به طور پیوسته تلاش نکنید، نمی‌توانید به موفقیتی دست یابید، چه در دویدن، چه در نوشتن و چه در هر کار دیگری.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *