کار امروز را به فردا نیانداز

پست اول سایت خیلی برایم اهمیت داشت. فکر می‌کردم باید چیزی باشد در مایه‌های سالی که نکوست از بهارش پیداست و همین اظطراب بیهوده اجازه شروع کار را نمی‌داد.
حدودا ده روز سر خودم را با هر دروغی که توانستم شیره مالیدم و سمت سایت نیامدم. به خودم قول دادم اول بهمن که رسید شروع می‌کنم. شروع نکردم. پست اول در دوم بهمن منتشر شد و من فهمیدم اگر کاری را یک روز به عقب بیاندازی پس توانایی این را داری که ده روز بیشتر هم به عقب پرتابش کنی و اگر یک دروغ دهی، گفتن دروغ‌های دیگر هم برایت کار سختی نیست.
اگر چیزی برای‌تان مهم است یک لحظه هم از آن غافل نشوید.
اگر چیزی را دوست دارید لحظه‌ای از دوست داشتنش دست نکشید.
اگر چیزی را خواستید تا لحظۀ آخر برای به دست آوردنش تلاش کنید زیرا اگر امروز به دستش نیاورید، باید فردا به دستش بیاورید. اگر فردا به دستش نیاورید، باید روز بعد به دستش آورید و اگر مکررا تاریخ را جلو جلو به عقب بیاندازید هرگز به آنچه که می‌خواهید نمی‌رسید و همیشه حسرتش در دل‌تان می‌ماند.
پس کار امروز را به فردا، پس فردا یا هیچ روز دیگری نیانداز و همین الان انجامش بده.

پی‌نوشت: این پست پنجاه و هفتم سایت است اما هرگز یادم نمی‌رود که برای پست اول چه‌ها کشیدم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *