یادداشت‌های خودکشی

همینطور سرخوش از اینکه روز خوبی را سپری کردم دارم توی گوگل هر چی که به ذهنم می‌رسد را جستجو می‌کنم تا می‌رسم به یادداشت‌های خودکشی. یادداشت‌های خودکشی در واقع همان حرف آخر کسانی هستند که دارند می‌روند، آخرین پیام‌شان به کسانی که شاید برای‌شان ارزش قائل بودند.

این را مطمئنم که هرگز خودکشی نمی‌کنم، حداقل اگر باورش تا همیشه همینطور که ترسیم کرده‌ام در ذهنم بماند. اما یک ایدۀ جالب به ذهنم رسید. فرض بر این است که قرار است خودکشی کنم و حالا دوست دارم یادداشتم از چه باشد؟ هر چیزی می‌تواند باشد. اما بهترین حالتش برای من می‌تواند این باشد که هر چند وقت یک بار یک یادداشت خودکشی بنویسم. نوشتن این یادداشت‌ها به گمانم نوشتن تمام عمرمان باشد، نوشتن تمام افکار و عواطفی که از سر گذرانده‌ایم و خلاصه شدۀ لحظه لحظۀ عمرمان.

شاید نوشتن این یادداشت‌ها یک‌طورهایی این را هم معلوم کند که آدم توی زندگی با خودش چند چند است، من که اینطور فکر می‌کنم.

بعدتر بخشی از این نوشته‌ها را منتشر می‌کنم. آنقدر برایش ذوق دارم که توصیه می‌کنم شما هم این کار را انجام دهید(بدون خودکشی).

2 thoughts on “یادداشت‌های خودکشی

  1. تا حالا فکر نکرده بودم بهش. وسوسه شدم برم تجربه کنم. هرچند امیدم واسه زنده موندن بالاست:))
    ولی خیال اینکه این آخرین چیزیه که قراره بمونه، که یه وصیت نامه است، شاید یه تکون اساسی به این بی‌حسی ایجاد شده بده:)
    می‌دونی؟وقتی که اینقدر در معرض آگاهی فناپذیریمون قرار می‌گیریم، بنظرم بیشتر به زندگی علاقه مند میشیم. شاید هم نه…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *